بسم الله الرحمن الرحیم

«مُهر است بر دهانم و، افغانم آرزوست...»

درد ودلی با اهالی ومسئولین یک استان فرهیخته

مقداد داداشی*

پیش نوشتار: در زندگی پر فراز ونشیب امروزی ودر دوره ای که به لسان اهل تدیّن دوره ی آخرالزمان است، بسیاری از ارزشها معنای حقیقی خودرا از دست داده اند، و چونان عرصه بر دینمداران تنگ خواهد آمد که به تعبیر روایات، فرد صبح دیندار از خانه خارج شده وشام فارغ از دین گام در خانه می نهد. و مسلّماً در فضای ملتهب سیاسی ودر جدال سیاستمداران ودولتمردان، دینداری واخلاق مداری به مراتب حساستر می شود وفصل بین حق وباطل از مو باریک تر می شود، واین همان مصیبتی است که امروزه دامنگیر جامعه ای شده که قرار است از کاملترین دین پیروی کند، دینی که از آغاز تا بینهایت برای همه چیز وهمه کس برنامه دارد.

بسم الله الرحمن الرحیم

«از دیو و دَد ملولم، انسانم آرزوست...»

ذکر مصیبتی برای انتخابات نهم

مقداد داداشی*

پیش نوشتار: اکنون که انتخابات مجلسِ نهم، در دومین دوره اش به پایان رسیده، وبرنده های این میدان در پوست خود نمی گنجند وبازنده های آن نیز از ناراحتی لبریزند، فرصت نوشتار برای این قلم فراهم تر است، فرصتی که درآن بر لَه یا علیه کسی نوشتن به معنای تشویق یا تخریب نیست.

 ودرست در زمانی که مِیگساران درآن به بدمستی مشغولند وناکامان به حسرت مبتلا، وظیفه ما پرهیزِ از خواب زدگی است، وسعی نمودن برای کسب تجربه از اتفاقاتی این چونین ناگوار.

بسم الله الرحمن الرحیم

«درد نام دیگرِ کیست؟»
دردآور ترین دست نوشته ی انتخاباتی...

مقداد داداشی*

پیش نوشتار: اکنون که دور دوم انتخابات فرارسیده وتعدّد کاندیداها کمتر شده ودرنتیجه دایره ی رقابت نیز نزدیکتر ومحدودتر شده است، بیشتر از هر وقت دیگری فرصت خوش رقصی دشمن شادها فراهم شده ودرست درهمین مجال وبستر ملتهب سیاسی است که بازی کاندیداهای محترم در زمین دشمن، میتواند خسارات عظیمی را بر اجتماع وارد نماید که شاید جبران آن بسیار سخت ودر مواردی غیر ممکن باشد، همان صدماتی که فتنه 88 به نظام وارد کرد وهم اکنون نیز ادامه دارد.

بسم الله الرحمن الرحیم

«همه یاران به سر راه تو بودیم ولی...»
یادنامه ای در اربعین فراق یاران

*مقداد داداشی

هنوز هم برایم باورش سخت است، یک اربعین از آن واقعه می گذرد ومن هنوز هوایی ومستم که چه شد؟ وچطور ورق برگشت که از جمع یاران دوعزیز اینطور پرکشیدند ورفتند؟
هنوز درگیرم که چرا اینطور زمینی شده ام واز یارانم جدا گشته ام؟ هردورا می شناختم، خصوصا محمدمهدی مقدم را که از نوجوانی با او محشور بودم ودریک هیئت باهم سینه می زدیم، هنوز طعم شیرین لبخندهایش را به یاددارم، ونریمان را هم چندسالی بود که با او آشنا شده بودم، در همان آفتاب هشتم ودرکنار دوست همیشگی اش آرش، آرام بود وباوقار، سراسر افتادگی بود وتواضع، مهربان ودوست داشتنی، 6 سالی میشد که پایش به هیئت خادمین باز شده بود... وهمین سرگشتگیِ مرا بیشتر میکند که دراین مدت چه معامله ای با خدا کرده بود که این طور هوایی شد؟ وهرلحظه خِجِل تر می شوم ازاین یادآوری، وازاین اسارت خاکی، خوش به حالش که هوشیار بود وتوانست در همین مدت کوتاه بارش را بربندد، ومن حسرت به دل مانده ام که مارا چه می شود؟ به قول مولوی: «کاروان رفت وتو در خواب وبیابان در پیش/ کِی روی؟ رَه ز که پرسی؟چه کنی چون باشی؟»

هر لحظه از حیاتمان در جنگیم و پایمان در هر قدم به سویی می کشاندمان، جنگ بین حق و باطل ابدی است. حال آنکه ما خوابیده ایم و منتظر تا او بیاید، بجنگد و بهشت را برایمان ارزانی کند.
آه که چقدر تنهایی مولای من...
در محله ما خبراتی است نحس رفته و مبارک آمده. تا به حال دوست داشتم بعد از ظهور به ایران بیایی اما ای کاش بروی بحرین. اینجا دشمن تا درون خانه هایمان آمده و ما هنوز در فکر آنیم که برای نهار چه غذایی پخت کنیم.
سید هر چقدر گفت نشنیدیم ولی می گفتیم: آماده ایم، آماده! بزرگترین آمادگی مان ندبه دم ظهر جمعه هاست آن هم برای بخت گشایی و رزق افزایی. از یک طرف مرگ بر اسرائیل می گوییم و از طرف دیگر نسکافه مان قطع نمی شود.
چند شب پیش میهمانی دعوت بودیم. از تسلیحات کشف نشده هیتلر تا گرمی و سردی غذای عروسی برادرزاده زن دایی عشرت بحث بود اما از شما نه. دیروز هم در روزنامه به دنبال خبری از شما بودم نمی دانم کار من اشتباه بود یا ژورنالیست هایمان.
کاش می شد فهمید کی میایید؟
امروز همه می دانند سحر نزدیک است و برایتان رپرها هم شعر می سرایند چه رسد به تبیان. حاجی مجلسمان برای کمک به هیئت استخاره می کند. همیشه فرماندار شهرمان داد بی حجابی میزد تا پریروز که به عروسی دخترش رفتیم. دیروز جان را فدای عقایدمان می کردیم و امروز عقاید را خرج زندگی.
در کدام نقطه زندگی مان هستی؟ کاش می شد با تو بود نه در خیابان های برهنه شهر. به نظرم همین روزهاست که بیایی فحشا معروف شده و ذکر خدا منکر.
چقدر عجیب است!
چرا نمی آیی؟

بسم الله الرحمن الرحیم

«خصوصی ترین گشت ارشاد...»
حاشیه ای بر سینما در روزهای آغازین سال...

*مقداد داداشی

حدود دو سال قبل تر ازاین در عمل به ضرورت نقدی درون گروهی، یادداشتی را در یکی از جراید وبعدها در وبلاگم منتشر کرده بودم با این محور که رویّه ی فرهنگی دولت در دوره ی گذشته وکنونی، منطق صحیحی ندارد وتداعی گر بعضی از تفکرات خاص در دهه ی گذشته است، تفکری که در حوزه فرهنگ مسیری اباحه گرایانه را رقم می زند، هرچند که این امر در ظاهر به مانند آتشی است که در زیر خاکستر رخ نهان کرده. والبته این مسئله به حسینی، صفار ویا هر وزیر دیگری در این دولت مربوط نمی شود چراکه تصمیم سازی ها در جایی بیرون از این وزارتخانه رقم خواهد خورد، جایی نزدیک اتاق رئیس جمهور، شاهد این مسئله هم آن که برای اولین بار، رئیس کارگروه فرهنگی هیئت دولت کسی به غیر از وزیر ارشاد است، کسی که اورا به هزاران نام واوصاف می خوانند، مرد معجزه گر دولت، یعنی اسفندیار. والبته از چونین دستگاهی انتظاری بیشتر از تولید فیلمهایی از این دست نمی رود.

بسم الله الرحمن الرحیم

«اینجا رشت است، شهر...» 5
دل نوشته ای از یک انتخابات وهزاران حاشیه...

مقداد داداشی*

حدودا چند روزی است که فضای شهر رنگ آرامش را به خود دیده است، دیگر خبری از میتینگ(بخوانید: پارتی) های پر شرّ و شور شبانه نیست، فضایی که در آن حاشیه نه تنها از متن که از همه چیز مهمتر بود، فضایی که آبرو، شرافت وقانون مداری در آن هیچ  ارزش نداشت، راستش با این همه حواشی ریز ودرشت دیگر نمیدانم اصلا انتخابات خوب است یا نه؟!